قصه ی من...

  سکوت سنگینی تمام فضا را اشغال کرده حتی کلمات هم در این سکوت ناپدید میشوند همه چیز در این سکوت رنگ باخته صدای برخورد قطرات اشک روی گونه ها تنها صدایی است در این سکوت محض صدای غمی که از شرم آب شده و از چشمان میگریزد گوشهایم شرمگین از شنیدن بی عدالتی ها چشمهایم پر از اندوه و دلم سرشار از غم که شاهد درد دیگری است و ناتوان از همدردی هیچ سخنی نیست که بار این غم را کاهش دهد فقط باید سرا پا گوش بود و شاهد درد دیگری درون هر دلی رازی نهفته پشت هر در بسته ای ماجرایی خفته پشت هر لبخندی داستانی ناگفته مانده هر روز داستان دیگری است و فرد دیگر هر روز قصه ای تازه از ظلم و ناسازگاری ها و این است قصه ی هر روز من...!